تبلیغات
گفتگوی دینی - حکمت 150 نهج البلاغه

http://up.vbiran.ir/images/kvvv99w484ezf4gex3.jpg

تماس با مدیر
ایمیل : Skipper.2012@Yahoo.Com

اطلاعیه : به نویسنده ای توانا در زمینه ی نویسندگی، برای ارسال مطالبی غیر از مباحث گناه شناسی نیازمندیم. کسانی که علاقه و توانایی دارند، با ارائه ی ایمیل در نظرات خصوصی و یا بخش تماس با مدیر، با ما در ارتباط باشند.
اطلاعیه : با عرض سلام و احترام به اطلاع میرسانیم به زودی و پس از اتمام سلسله مباحث گناه شناسی، مسابقه ای در همین رابطه برگزار خواهیم کرد و جوایزی به نفرات برگزیده اهدا خواهد شد ان شاء الله.

بازدیدهای امروز:
بازدیدهای دیروز:
كل بازدیدها:
كل مطالب:
كل نظرات:
ایجاد صفحه: - ثانیه

  

مردی به محضر امیرالمومنین علی (ع) رسید و از او درخواست موعظه و نصیحت کرد.
حضرت فرمودند : از کسانی مباش که ...
 برای خواندن متن اصلی به ادامه مطلب مراجعه کنید .
1- بدون عمل صالح به آخرت امیدوار است.
2- توبه را با آرزوهاى دراز به تأخیر می ‏اندازد.
3- در دنیا چونان زاهدان، سخن می ‏گوید، اما در رفتار همانند دنیا پرستان است.
4- اگر نعمت‏ها به او برسد سیر نمی ‏شود، و در محرومیّت قناعت ندارد.
5- دیگران را پرهیز می ‏دهد اما خود پروا ندارد ؛ به فرمانبردارى امر می ‏کند اما خود فرمان نمی ‏برد.
6-  نیکوکاران را دوست دارد، اما رفتارشان را ندارد.
7- گناهکاران را دشمن دارد اما خود یکى از گناهکاران است.
8-  با گناهان فراوان مرگ را دوست نمی ‏دارد، اما در آنچه که مرگ را ناخوشایند ساخت پافشارى دارد.
9- اگر بیمار شود پشیمان می ‏شود، و اگر تندرست باشد سرگرم خوشگذرانی ‏هاست.
10- در سلامت مغرور و در گرفتارى نا امید است اگر مصیبتى به او رسد به زارى خدا را می ‏خواند.
11- اگر به گشایش دست یافت مغرورانه از خدا روى بر می ‏گرداند.
12-  نفس به نیروى گمان ناروا، بر او چیرگى دارد، و او با قدرت یقین بر نفس چیره نمی ‏گردد.
13- براى دیگران که گناهى کمتر از او دارند نگران، و بیش از آنچه که عمل کرده امیدوار است.
14- اگر بى نیاز گردد مست و مغرور شود، و اگر تهیدست گردد، مأیوس و سست شود.
15- چون کار کند در آن کوتاهى ورزد، و چون چیزى خواهد زیاده روى نماید.
16- چون در برابر شهوت قرار گیرد گناه را بر گزیده، توبه را به تأخیر اندازد.
17- و چون رنجى به او رسد از راه ملت اسلام دورى گزیند.
18- عبرت آموزى را طرح می ‏کند امّا خود عبرت نمی ‏گیرد.
19- در پند دادن مبالغه می ‏کند امّا خود پند پذیر نمی ‏باشد.
20- سخن بسیار می ‏گوید، امّا کردار خوب او اندک است.
21- براى دنیاى زودگذر تلاش و رقابت دارد امّا براى آخرت جاویدان آسان می ‏گذرد.
22- سود را زیان، و زیان را سود می ‏پندارد.
23- از مرگ هراسناک است امّا فرصت را از دست می ‏دهد.
24- گناه دیگرى را بزرگ می ‏شمارد، امّا گناهان بزرگ خود را کوچک می ‏پندارد.
25- طاعت دیگران را کوچک و طاعت خود را بزرگ می ‏داند.
26- مردم را سرزنش می کند، امّا خود را نکوهش نکرده با خود ریاکارانه بر خورد مىکند.
27- خوشگذرانى با سرمایه‏داران را بیشتر از یاد خدا با مستمندان دوست دارد.
28- به نفع خود بر زیان دیگران حکم مى‏کند امّا هرگز به نفع دیگران بر زیان خود حکم نخواهد کرد.
29- دیگران را هدایت امّا خود را گمراه می ‏کند؛ دیگران از او اطاعت می ‏کنند، و او مخالفت می ‏ورزد.
30- حق خود را به تمام می ‏گیرد امّا حق دیگران را به کمال نمی ‏دهد.
31- از غیر خدا می ‏ترسد، امّا از پروردگار خود نمی ‏ترسد. (1)

منبع : 1- حکمت 150 نهج البلاغه ( بخشی از این دستورات حذف شده است )

نکته : عمل به این دستورات به این نحو است که آنچه را که امام (ع) نکوهش کرده اند، ما ضدّش را انجام بدهیم.
مثلا فرموده اند : از مرگ هراسناک است امّا فرصت را از دست می ‏دهد.
پیداست که برای خدایی شدن، نباید فرصت را از دست داد و در هر لحظه به فکر عاقبت اخروی خود بود.

ان شاء الله عامل به این دستورات باشیم.


نوشته شده توسط الـــعبد در دوشنبه 20 خرداد 1392 و ساعت 09:21 ب.ظ [+] | نظرات ()