تبلیغات
گفتگوی دینی - ریختن آبروی مومن 1

http://up.vbiran.ir/images/kvvv99w484ezf4gex3.jpg

تماس با مدیر
ایمیل : Skipper.2012@Yahoo.Com

اطلاعیه : به نویسنده ای توانا در زمینه ی نویسندگی، برای ارسال مطالبی غیر از مباحث گناه شناسی نیازمندیم. کسانی که علاقه و توانایی دارند، با ارائه ی ایمیل در نظرات خصوصی و یا بخش تماس با مدیر، با ما در ارتباط باشند.
اطلاعیه : با عرض سلام و احترام به اطلاع میرسانیم به زودی و پس از اتمام سلسله مباحث گناه شناسی، مسابقه ای در همین رابطه برگزار خواهیم کرد و جوایزی به نفرات برگزیده اهدا خواهد شد ان شاء الله.

بازدیدهای امروز:
بازدیدهای دیروز:
كل بازدیدها:
كل مطالب:
كل نظرات:
ایجاد صفحه: - ثانیه

  

سلام علیکم. از امروز بحث " ریختن آبروی مومن " را شروع میکنیم که در چند موضوع خلاصه میشود و ما آن ها را خلاصه شرح میدهیم.
خلاصه و نکاتی از این مطلب :
1- جزای کسانی که مومنین را مسخره کردند اول سخریه ی الهی است و بعد، آتش دوزخ جایگاه آن ها خواهد بود.
2- پیامبر اکرم (ص) فرمودند : دشنام دادن به مومن، مانند نزدیک شدن به هلاکت است.
3- دشنام به مقدسات دینی هر ملتی از ملل عالم حرام است.
 برای خواندن متن اصلی به ادامه مطلب مراجعه کنید .
در وهله ی اول باید دانست که مومن عزیز است طوری که حرمتش از همه ی محترمات بالاتر و خداوند ولی ( سوره 2 آیه 257 ) و یاور اوست ( سوره محمد آیه 11 ) و خداوند یاری کردن مومنین را بر خود واجب نموده ( سوره 30 آیه 45 ) و به پیامبر اسلام (ص) امر به فروتنی در مقابل آن ها کرده است. ( سوره 26 آیه 215 )
به ترتیب، عناوینی  در رابطه با ریختن آبروی مومن به همراه شرح مختصری بر آن ها را ذکر میکنیم :
1-استهزا و سخریه : بیان کردن گفتار یا رفتار یا وصف کسی یا خلقت کسی، طوری که باعث خنده ی دیگران شود را مسخره کردن مینامند که فرقی ندارد با گفتار باشد یا با عمل یا ایماء و اشاره و یا به کنایه. خداوند در سوره ی توبه میفرماید : کسانی که از روی استهزاء و سخریه ( مسخره کردن )، انفاق کنندگان از اهل ایمان را در انفاق هایشان عیب میکنند و نیز آنان را عیب میکنند که مال زیادی ندارند که در راه خدا انفاق کنند مگر به مقدار طاقت و کوشش خود، خداوند این استهزا کنندگان را سخریه میفرماید ( یعنی در عوض این مسخره کردن آنها، خداوند به آن ها پاداش میدهد ) و برایشان عذابی رنجاننده و دردناک است.
امام هادی (ع) فرمودند : مسخره کردن، تفریح آدم های بی خرد و کار جاهلان است.
جزای کسانی که مومنین را مسخره کردند اول سخریه ی الهی است و بعد، آتش دوزخ جایگاه آن ها خواهد بود. اما اینکه سخریه ی الهی چیست مطالبی ذکر شده است مانند اینکه خداوند مسخره کنندگان را در دنیا مهلت میدهد و آنها را در ناز و نعمت میگذارد و چون طغیانشان به نهایت رسید، یکدفعه آن ها را هلاک میکند و این نعمت ها ظاهرا نعمت است ولی واقعا و حقیقتا هلاکت آنهاست و این است سخریه ی الهی همچنین سخریه ی الهی در آخرت این است که مومنین بر تخت هایشان می نشینند و کافران که در دوزخ هستند، دری از دوزخ به سمت بهشت باز میشود. منافقان چون بهشت را ببیند به سرعت و با سختی خود را به در بهشت میرسانند و بهشتیان را با مقامات عالی می بینند و وقتیکه میخواهند وارد بهشت شوند درها فوری بسته میشود و مومنین بر آنها میخندند و این، جزا و پاداش مسخره کردن آنها در دنیاست. چنانچه خداوند در قرآن به این موضوع اشاره کرده است. ( سوره مطففین آیه 29 )
ثابت بن قیس هروقت به مجلس پیامبر اکرم (ص) وارد میشد اصحاب به خاطر سنگینی گوشش او را نزدیک پیامبر جا میدادند تا سخنان پیامبر را بشنود. روزی برای نماز صبح آخر صف ها جا گرفت پس بعد از نماز ایستاد و پا بر مردم نهاد و جلو میرفت تا جایی که میان او و پیغمبر یک نفر فاصله بود. به او گفت : دور شو تا نزد رسول خدا (ص) بنشینم. آن مرد گفت : جای خود بنشین. ثابت بن قیس خشمگین شد و همانجا نشست. وقتی که هوا روشن شد ثابت به او نگاه کرد و گفت تو کیستی ؟ گفت : فلان. ثابت بن قیس گفت : فلان پسر فلانه ( نام مادرش را که قبل از اسلام به فجور و زنا مشهور بود ذکر کرد ). آن مرد از این سرزنش خجالت کشید و شرمنده شد و سرش را زیر انداخت. پس این آیه نازل شد : ای کسانی که ایمان آورده اید، باید مسخره نکنند گروهی از شما از گروهی دیگر. شاید آنها ( در معنویت و تقرب به خداوند ) بهتر از مسخره کنندگان باشند. ( سوره حجرات آیه 11 ) ( تفسیر مجمع البیان )
2- سب و طعن : سب به این معنی است که انسان نسبت های زشتی را به کسی بدهد مانند اینکه بگوید "ای فاسق"، "ای خوک" و از این دست موارد. پیامبر اکرم (ص) فرمودند : دشنام دادن به مومن، مانند نزدیک شدن به هلاکت است. ( کافی ج2 ص359 ) همچنین ممکن است گناه سب بیشتر از غیبت باشد زیرا مومن، با توهین و سب بیشتر ناراحت میشود تا اینکه غیبت او بشود. امام باقر (ع) فرمودند : هیچ بشری در چشم مومن ( یعنی روبرو ) به او طعن نزند، جز اینکه به بدترین مردنها بمیرد و سزاوار باشد که به خیر برنگردد. ( کافی ج2 ص361 ) این مردن بد هم میتواند برحسب دنیا باشد مانند خوراک حیوان شدن و هم میتواند برحسب آخرت باشد مانند کافر مردن.
امام موسی بن جعفر (ع) درباره ی دو نفری که به هم دشنام میدهند فرمودند : آن که آغاز به دشنام کرده ستمکارتر است و گناه خودش و طرفش به گردن اوست تا آنجا که ستم شده، یعنی طرفش از حد نگذراند. ( کافی ج2 ص360 ) اما این حدی که نباید گذرانده شود چیست ؟ یکی زیاده روی در جواب است یعنی مثلا دشنام دهنده بگوید "ای خوک" و او هم در جواب چندبار این واژه را تکرار کند و یا اینکه به همان تعداد اما با کیفیت بالاتر و سخت تری باشد مانند اینکه دشنام دهنده بگوید "ای خر" و او در جواب بگوید "ای سگ". اما باید مواظب بود بعضی از دشنام ها دروغ نباشد یا توهین هایی مانند "ای زناکار" نباشد. یعنی وقتی دشنام دهنده میگوید "ای سارق" شخص هم نمیتواند بگوید "ای سارق". باید به دشنام هایی که متعارف تر است اکتفا شود مانند "ای احمق"، "ای جاهل". پیامبر اکرم (ص) فرمودند : کسی که به مومنی، به پاره ای از کلمه طعن زند ( به او بدگویی کند ) خداوند بوی بهشت را بر او حرام میفرماید و حال آنکه بوی بهشت از پانصد سال راه یافت میشود. ( مستدرک کتاب حج باب 139 )
امام صادق (ع) فرمودند : هرزه گویی و بد زبانی از جفاکاری است و جفاکار در آتش است. ( کافی ج2 ص325 ) پس به طور مطلق، فحش حرام است چه به مسلمان باشد و چه به کافر و چه به بچه ی کوچک؛ حتی در بعضی از روایات از لعن حیوانات نهی شده است. نکته ی دیگری که حکم حرام بودن دشنام در صورت عکس العمل را میرساند این است که دشنام و توهین به کافر یا سنی اگر موجب توهین او به مومن دیگری شود حرام است چنانچه دشنام به مقدسات دینی هر ملتی از ملل عالم نیز حرام است.


نوشته شده توسط الـــعبد در پنجشنبه 4 آبان 1391 و ساعت 07:08 ق.ظ [+] | نظرات ()