تبلیغات
گفتگوی دینی - اسراف 3 و پایانی

http://up.vbiran.ir/images/kvvv99w484ezf4gex3.jpg

تماس با مدیر
ایمیل : Skipper.2012@Yahoo.Com

اطلاعیه : به نویسنده ای توانا در زمینه ی نویسندگی، برای ارسال مطالبی غیر از مباحث گناه شناسی نیازمندیم. کسانی که علاقه و توانایی دارند، با ارائه ی ایمیل در نظرات خصوصی و یا بخش تماس با مدیر، با ما در ارتباط باشند.
اطلاعیه : با عرض سلام و احترام به اطلاع میرسانیم به زودی و پس از اتمام سلسله مباحث گناه شناسی، مسابقه ای در همین رابطه برگزار خواهیم کرد و جوایزی به نفرات برگزیده اهدا خواهد شد ان شاء الله.

بازدیدهای امروز:
بازدیدهای دیروز:
كل بازدیدها:
كل مطالب:
كل نظرات:
ایجاد صفحه: - ثانیه

  

http://up.vbiran.ir/images/3jouzqpv8nlryhe5yhxj.jpg

سلام علیکم
خلاصه و نکاتی از این مطلب :
1- هرگاه شخص مالش را ضایع و بی فایده کند هرچند آن مال کم باشد، اسراف است.
2- خوردن چیزهای مضر، اسراف است.
3- هر گناهی که از انسان سر میزند، اسراف است.
 برای خواندن متن اصلی به ادامه مطلب مراجعه کنید .

ما در اسراف 2 گفتیم که اسراف به اعتبار زمان و اشخاص مختلف است اما سه قسم اسراف است که همیشه و در همه ی حالات حرام است :
1- ضایع کردن مال : هرگاه شخص مالش را ضایع و بی فایده کند هرچند آن مال کم باشد اسراف است. مانند دور انداختن هسته ی خرما زمانیکه قابل استفاده باشد یا زمانیکه در مکانی که زندگی میکنید آب، نایاب است و دور ریختن تتمه ی آبی که در لیوان میل میکنید اسراف است. یا مثلا دور انداختن لباسی که قابل استفاده است ( یا برای خود یا برای دیگری ) یا نگهداشتن خوراکی و به کسی ندادن تا اینکه از بین برود و نظائر اینها که اسراف است.
امام صادق (ع) میوه ی نیم خورده ای دیدند که از منزل ایشان بیرون افتاده است ( مانند هندوانه که مقداری از مغرش باقیست و آن را دوز اندازند ) پس حضرت خشمناک شدند و فرمودند : این چه کاری است که کردید ؟ اگر شما سیر شدید، بسیاری از مردم هستند که سیر نشدند، پس به آنهایی که نیازمندند بدهید. ( مستدرک کتاب الاطعمه والاشر به باب61 ص94 )
2- صرف مال در آنچه به بدن ضرر میرساند : قسم دوم در اسرافی که در همه حال حرام است، صرف کردن مال در آنچه به بدن ضرر میرساند می باشد مانند خوردن چیزهای مضر و همچنین است اگر خوردن غذا پس از سیری موجب ضرر باشد. امام صادق (ع) فرمودند : جز این نیست که اسراف در چیزی است که باعث تلف مال شود و به بدن ضرر رساند. ( کافی )
3- صرف کردن مال در محرمات : قسم سوم از اسراف صرف کردن مال در جاهائیکه شرعا حرام است میباشد مانند خریدن شراب و رشوه دادن و مانند اینها. در این قسم اسراف، شخص دو گناه را انجام میدهد. 1- گناه بودن اصل عمل 2- اسراف. امام صادق (ع) در معنی و تفسیر آیه قران که فرموده است : " لاتبذر تبذیرا " فرمودند : کسی که در غیر طاعت خدا خرج میکند مبذر ( اسراف کننده ) است. ( تفسیر عیاشی روایت شده از عبدالرحمن بن حجاج )
اما اینجا مسئله ای مطرح میشود که آیا در خیر و انفاق هم اسراف است ؟ در این زمینه ما دو نوع آیات و روایات داریم :
1- نوع اول دلالت میکند بر اینکه انفاق مال در راه خدا در هر حالی هرچند صاحبش به آن نیاز داشته باشد هرمقدار و حتی تمام دارائیش را اگر بدهد اسراف نیست. قرآن کریم میفرماید: ایثار میکنند انصار، مهاجران را بر نفسهای خویش ( یعنی اموال و منازل را از خود باز میگیرند و به آن ها میدهند ) هرچند خودشان فقیر و محتاج به آن اموال اند. ( سوره59 آیه9 ) پیغمبر اکرم (ص) فرمودند : خیری در اسراف نیست و اسرافی در خیر و راه خدا نیست. ( سفینه البحار ج1 ص616 ) امام علی (ع) فرمودند : مقدم داشتن دیگران بر خود بلندترین درجات ایمان است. ( دررالکلم )
2- نوع دوم دلالت میکند بر اینکه در انفاق کردن، میانه روی کنید. خداوند در سوره ی فرقان میفرماید : بندگان خدا کسانی هستند که هرگاه انفاق میکنند زیاده روی نمیکنند ... ( سوره25 آیه67 ) و روایات دیگر.
جمع : اما درباره ی جمع بین این دو نوع، علما نظراتی داده اند. در اینجا لازم می بینم تا فرق ایثار و انفاق را بنویسم . انفاق به بذل و بخشش چیزی میگویند که خداوند برای انسان روزی کرده است مانند علم، قدرت، ثروت و ایثار به معنی این است که شخص، کسی را بر خود ترجیح دهد. بعضی از علما میگویند ممکن است میانه روی در انفاق، برای زمانی باشد که توسعه نیز هست و ایثار زمانی باشد که فقر عمومی حاکم است. یا مثلا میگویند آن مقدار بخشش از مال بستگی به حالات شخص گیرنده دارد. همچنین شهید اول گفته است ایثار زمانی است که شخص مالی که شخصا به آن نیازمند است را ببخشد و زمانی نباید ایثار کند و در انفاقش میانه روی کند که عیال وار است. با ادله هایی که در کتاب منبع ( گناهان کبیره شهید دستغیب ) آمده، نظر شهید دستغیب این است که در خیر، اسراف نیست یعنی اگر شخص به خاطر رضایت خدا هرچه بدهد اسراف نیست هرچند تمام دارائی اش را بدهد و این موضوع معارضه ای با میانه روی و حرمت اسراف ندارد. امام صادق (ع) فرمودند : اگر تمام دنیا ملک من باشد و به منزله ی لقمه ای شود و در دهان مومنی بگذارم خود را مسرف نمی بینم. امام حسن عسگری (ع) فرمودند : اگر تمام دنیا لقمه ای شود و به کسی که خدا را از روی اخلاص عبادت میکند بدهم، خود را در ادای حق او مقصر میبینم و اگر به کافر هیچ ندهم از دنیا تا از گرسنگی بمیرد پس جرعه ی آبی به او دهم خود را مسرف ( اسراف کننده ) می بینم. ( سفینه البحار ج1 ص408 ) خلاصه ی این دو حدیث این است که اگر تمام دنیا را به مومن دانا و مخلص بدهند اصلا اسراف نیست و اگر تنها یک جرعه ی آبی به کافری بدهند خوف اسراف در آن هست زیرا احسان به او بی فایده است.
آنچه ذکر کردیم درباره اسراف در مال بود اما حال به اسراف در عقاید و اعمال و وقت میرسیم. در کل، اسراف به معنی زیاده روی و تجاوز از حد است بنابراین در عقائد و کارهای انسان هم قابل فرض است :
1- اسراف در عقیده : اسراف در عقیده آن است که درباره ی خود یا دیگری چیزی که دروغ است را معتقد شود مانند اعتقاد فرعون به ربوبیت خودش. همچنین از مصادیق دیگر اسراف در عقیده آن است که عقائد صحیح را باور نکند مانند اعتقاد به معاد و خداوند.
2- اسراف در افعال : اسراف در افعال آن است که آن چه را درست و سزاوار نیست انجام دهد یا اینکه آنچه باید انجام دهد، انجام ندهد. بطور کل هر گناهی که از انسان سر میزند، اسراف است. خداوند در سوره ی زمر میفرماید: بگو ای بندگان من که اسراف کرده اند به انجام گناهان زیاد بر ضرر نفسهای خودشان ... ( سوره39 آیه53 )
3- اسراف در وقت : یکی از مصادیق صحیح اسراف، اتلاف اوقات است. برای پی بردن و متوجه شدن که آیا این امر، اتلاف وقت است یا نه میتوانیم نظر عرف را معیار قرار دهیم که آیا عرف میگوید این کار اتلاف وقت است ؟ با این حساب، اتلاف وقت اسراف و حرام است.
الحمدلله این گناه هم به پایان رسید.


نوشته شده توسط الـــعبد در پنجشنبه 9 شهریور 1391 و ساعت 09:08 ق.ظ [+] | نظرات ()